Africa Eco Race: Vriendschap heeft Cédric en Bjorn het podium bezorgd

Met een ceremoniële etappe met aankomst aan de Lac Rose in Dakar is het doek over de 17e Africa Eco Race gevallen voor de deelnemers en met hen ook voor het volledige Feryn Dakar Team. Hun tweede deelname kende een woelige aanloop, twee jammerlijke opgaves en een happy end na veel vloeken en scheppen.

Blinkend van trots rijden Cédric Feryn en Bjorn Burgelman zaterdagnamiddag het podium op waar ze gelauwerd worden als winnaar van hun klasse. Aan de fout van het podium applaudisseert een apetrotse papa Pascal Feryn bijgestaan door een al even fiere boezemvriend Koen Wauters. Ze worden omringd door de rest van het team. Een luid applaus stijgt op wanneer Cédric en Bjorn de trofee in de lucht duwen. “Dit is een fantastisch gevoel”, zegt Cédric Feryn. “Ik ben blij en blik terug op een mooie rally. Het was bij momenten echt afzien, maar als je dan kan doorbijten dan maakt het momenten als deze extra mooi. Bjorn en ik hebben de voorbije twee weken zoveel meegemaakt. We hebben echt liggen kloten, liggen taffelen, vloeken en zoveel meer. In de duinen dachten we even aan opgeven en zei ik dat we er maar moesten mee stoppen. Maar we hebben toch nog eens geprobeerd, zijn eruit geraakt en bereikten het bivak. Het doorzetten en niet willen opgeven, dat gaat me het meeste bijblijven. Onze auto is zwaar, té zwaar voor de duinen. Maar oer en oersterk. Het is jammer van die elektronische problemen, want dat buiten beschouwing gelaten was de wagen top. Drie platte banden op twee weken, als je ziet waar wij gepasseerd zijn, dat is eigenlijk niets.”
 

Bij elke zin die Cédric zegt knikt Bjorn bevestigend. “Dit is een fantastisch moment. Als we straks het podium oprijden is dat toch een gevoel van de overwinning. We hebben de klasse gewonnen, maar bovenal hebben we de rally uitgereden. Wat ik ga onthouden zijn de mooie landschappen, de zware duinen, onze zware auto, veel zand moeten scheppen en zandplaten moeten uitladen. Maar bovenal onthoud ik de vriendschap waardoor we vandaag op het podium staan. Die kameraadschap gekoppeld aan inzet van de jongens, daar heb ik geen woorden voor. Wij zijn vaak laat en kapot in het bivak toegekomen. Dan stonden die jongens klaar. Zij waren ook moe, maar stroopten de mouwen op, begonnen te sleutelen, te zoeken en na te denken hoe ze ons in Dakar konden krijgen. En kijk, het is gelukt. Eigenlijk moeten ze allemaal mee op het podium, misschien gebeurt dat straks nog wel”, zegt Bjorn Burgelman. 
 
Pascal Feryn blijft niet onbewogen als hij zijn zoon op het podium ziet. “Over wat mij overkomen is ben ik ontgoocheld, maar op mijn zoon ben ik ontzettend trots hè. Dat is mijn vlees en
bloed. Die gasten zijn 30 jaar. Ik was 40 jaar toen ik hier voor het eerst op het podium stond. Als je ziet wat die jongens de voorbije twee weken allemaal gedaan hebben, dat is fantastisch.”
 

Koen Wauters is na zijn opgave doorgereden naar Dakar. “Dit moment wou ik niet missen. Aankomen aan de Lac Rose is iets speciaal. Je moet dat meegemaakt hebben om dat te kunnen begrijpen. Al sta ik hier met gemengde gevoelens. Als je Cédric en Bjorn ziet finishen dan overheerst de vreugde voor het feit dat ze het gehaald hebben en hun klasse hebben gewonnen. Dat is top voor het team dat daar bijzonder hard voor gewerkt heeft en dat zowel vooraf als tijdens de rally. Ik ben blij voor hen, maar ik ben ook heel kwaad op mezelf. De les is, en ik had dat moeten weten omdat ik genoeg rally’s gereden heb, dat als je het niet ziet je rustig moet blijven en niets moet riskeren. Zelfs al heb je vijf duinen perfect genomen, de volgende kan die ene zijn waar het anders uitdraait. Maar we nemen dat mee naar de volgende wedstrijd. Want los van het sportieve is het samenzijn met vrienden het mooiste wat er is.”

Persbericht De Broodplank