In memoriam Mike Wilson (1959-2026)

Met verslagenheid vernam de kartwereld vandaag het overlijden op 66-jarige leeftijd van Mike Wilson, met o.m. Ayrton Senna, Terry Fullerton en François Goldstein ongetwijfeld een van de meest succesrijke kampioenen in de geschiedenis van de internationale kartsport. Tegen Wilson, geboren in Engeland maar op zijn 18de uitgeweken naar Italïe, het mekka van de kartsport, was in de jaren '80 geen kruid gewassen. De immer minzame Italo-Brit kroonde zich in 1981, 1982, 1983, 1985, 1988 en 1989 tot wereldkampioen in de Formule K-koninginnenklasse, niemand deed ooit beter. In 1989 hing hij de helm aan de haak maar bleef actief in de kartpaddock. Zo ontwierp en commercialiseerde hij zijn eigen MW-chassis' en ontpopte zich gezien zijn immense ervaring tot een succesrijke talentenspotter, coach en consultant binnen de ontwikkelingsprogramma's van onder meer Mercedes AMG.

Wilson werd in 1959 geboren in Barnsley, West Yorkshire, Verenigd Koninkrijk in een eenvoudig gezin. Hij begint zijn kartcarrière op 11-jarige leeftijd en blijkt al snel succesvol. In die mate dat de toen amper 18-jarige Brit in 1978 op vraag van IAME-oprichter Bruno Grana met hebben en houden voorgoed naar Italië verhuist om er als fabriekspiloot met Birel-frames en IAME/Parilla-motoren deel te nemen aan de belangrijkste internationale meetings. 
Hij vestigt zich ten zuiden van Bergamo op amper drie kilometer van het IAME-fabriek in Ciserano waar hij huwt met Nicoletta met wie hij een gezin sticht en er tot op heden woonde.  

Wilson was eind de jaren '70 een vaste klant op Europese en internationale 100cc-podiums waarbij hij duelleerde met zowel gevestigde waarden als  jong opkomend talent. Denken we maar aan de beruchte clash met Ayrton Senna op de Pista Azzurra in Jesolo in 1981 waaraan de Braziliaan ribletsels overhield. Een destijds hoog oplopende rivaliteit die evenwel later tot wederzijds respect zou leiden.

Noorderburen Peter Koene (1979, Parma) en Peter de Bruijn (1980,Nijvel - Wilson forfait door ziekte) waren de laatsten die met 100cc-motoren tot wereldkampioen werden gekroond.  IAME, gekonfronteerd met privé-getunede 100cc-motoren die succesrijker blijken dan de eigen fabrieksmotoren, introduceert daarom mits de nodige druk de Formula K 135cc. Een commerciële zet die IAME vanzelfsprekend een heuse voorsprong in de ontwikkeling van de krachtbron opleverde tegenover concurrenten als DAP en PCR.  Voor Michele Wilson, inmiddels tot Italiaan genaturaliseerd, betekent de Formula K de grote doorbraak, een wending die evenwel niks afdoet aan het immens talent van de blonde Italo-Brit.

IAME's dominantie vertaalt zich in drie opeenvolgende wereldtitels. Zowel in Parma (1981), Kalmar (1982) als in Le Mans (1983) eindigt Wilson op de hoogste podiumtrede, stilaan tot frustratie van Birel/Komet-merkgenoot Lars Forsman die zich telkens met plaats twee moet tevreden stellen.

De 1984-editie in Liedolsheim, gewonnen door Jörn Haase, wordt een afknapper door een vastgelopen motor. In 1985 in Parma, trekt Mike - die het Birel-chassis inmiddels voor een Kali-montuur heeft geruild - andermaal het laken naar zich toe, ten koste van Bugatti en Haase. 

In 1986 kroont de Braziliaan Augusto Ribas zich in Amerika tot wereldkampioen nadat het gros van de Europese toppers de Jacksonville-meeting boycotten vanwege te gevaarlijk. In 1987 eist Giampiero Simoni (PCR/PCR) in Jesolo de grootste beker voor zich op voor ene Tom Kristensen, waarna Wilson een onverwachte  come back lukt.

In Laval (1988) gaat de CRG/Komet-piloot regerend kampioen Simoni vooraf en in Valence (1989) doet Wilson (CRG/Komet) beter dan François Goldstein met een zesde wereldtitel, ten koste van Fabrizio de Simone en ... Marc Goossens. Na 1989 wordt de Formula K opgedoekt en hangt Wilson de helm definitief aan de haak. In 1990 kijkt de zesvoudige kampioen vanop de zijlijn toe hoe Jan Magnussen (inmiddels opnieuw met Rotax 100cc-krachtbron) De Simone en ... Alain Corbiau voorafgaat. 

Wilson komt dan wel niet langer aan de start maar zal nooit uit de internationale kartpaddock verdwijnen. In 1990 richt hij Rakama Company op en gaat tot 2006 zelf MW-karts bouwen. Met dit chassis lanceert hij onder meer de carrière van Fernando Alonso die in 1996 in ons eigenste Genk de Wereldbeker  voor Junioren wint. 
Terugvallend op zijn ongeëvenaarde ervaring en met de hem kenmerkende rust en kalmte coacht hij opkomende talenten zoals Juan Pablo Montoya en Lance Stroll. Tijdens een sessie in Canada met laatstgenoemde wordt hij in 2009 getroffen door een zware hartaanval die hem ei zo na fataal wordt. Meer recent werkte hij als consultant voor onder meer het Junior-programma van Mercedes-AMG F1 waar hij youngsters als Alex Powell en Kimi Antonelli begeleidde.

Veelal ongeslagen, verloor 'Mike the Kart/King' naar verluidt de ongelijke strijd tegen die andere 'K'. Zijn voor de buitenwereld plotse overlijden ontlokt in karting-én autosportmiddens heel veel medeleven.

Foto's: Hans van Onsem