Petit Le Mans: Laurens Vanthoor en Porsche Penske Motorsport pakken de zege

Dit weekend vond de finale van het IMSA WeatherTech SportsCar Championship plaats op Road Atlanta. Petit Le Mans kende dit jaar een ongewone mix van regen, een rode vlag en een behoorlijk aantal safetycarfases. Aan het eind van de tien uur racen was het Laurens Vanthoor die ervoor zorgde dat Porsche Penske Motorsport het seizoen kon afsluiten met de overwinning, voor de bolide van broer Dries Vanthoor. Ook in de andere klassen was er genoeg animo, met onder meer nog een landgenoot die op het podium stond.

Het was een zeer ongewone 29ste editie van Petit Le Mans. De laatste jaren waren zij gezegend met goed weer, maar dat was dit jaar niet het geval. Met momenten waren er regenvlagen en moest de wedstrijd even stilgelegd worden met een rode vlag nadat er bliksem in de buurt was geconstateerd: een vaste procedure in de Amerikaanse motorsport om de veiligheid te garanderen. Maar ook de foutenlast lag dit jaar enorm hoog, met maar liefst zestien full course cautions, wat tevens een record is. Vooral in de GTP-klasse wist net niet de helft van de deelnemers de finish te bereiken.

Maar wie dat wel deed, was Laurens Vanthoor in de Porsche Penske Motorsport #6. De Limburger pakte net voor het ingaan van het laatste uur de leiding over, met Sheldon van der Linde in de BMW M Team WRT #24 op korte afstand. Dat kwam allemaal samen in het laatste kwart, nadat de Cadillac Whelen van de baan gleed en zo de finale safetycarfase opriep. Van daaruit moest Vanthoor tien minuten lang de BMW achter zich houden, wat hij fenomenaal deed in wat hijzelf omschreef als een van zijn beste slotstints in lange tijd. Zo pakte hij samen met Kévin Estre en Matt Campbell de eerste overwinning voor Porsche Penske Motorsport op Road Atlanta, en hun eerste sinds 2015 toen men nog won met de Porsche 911 RSR GTE. Vanthoor is overigens de eerste Belg die de algemene zege pakt sinds Eric van de Poele dat deed in de allereerste editie in 1998.

Van der Linde, Dries Vanthoor en Robin Frijns moesten tevreden zijn met plek twee, terwijl Jordan Taylor, Louis Délétraz en Colton Herta op het laagste podiumtrapje mochten staan met de Cadillac Wayne Taylor Racing #40. De zusterbolide van WTR – de #10 – kwam als vierde over de meet, en de Aston Martin THOR Team maakte de top vijf compleet. De Acura Meyer Shank Racing w/ Curb Agajanian #60 eindigde als zesde in wat tevens de laatste race was van de Acura ARX-06. De titel daarentegen was de dag voordien al beslist: Jack Aitken kwalificeerde de Cadillac Whelen als derde, en door simpelweg de start te nemen was de Brit al gegarandeerd van de titel, net als het team. Hiermee heeft Cadillac nu al zeker een extra startbewijs voor de 24 Heures du Mans van 2027 beet.

Ook in GTD Pro was er het nodige drama te vinden, zowel in de strijd om de zege als om het kampioenschap. Voor de overwinning leek de Vasser Sullivan Racing Lexus in de beste positie te verkeren, totdat deze in het laatste halfuur een drive-through penalty moest afwerken. Daardoor kreeg de Heart of Racing Aston Martin de leiding in handen. Mattia Drudi werd in de slotfase flink opgejaagd, maar de Italiaan hield stand en bezorgde zo de eerste zege ooit voor het Britse merk in de topklasse van de GT's, samen met Valentin Hasse-Clot en Marco Sørensen. Als tweede eindigde de AO Racing Porsche van Nick Tandy, Harry King en Alessio Picariello, terwijl de Paul Miller Racing BMW van Neil Verhagen, Dan Harper en Connor De Phillippi als derde over de meet kwam. Aangezien de Corvette #4 in de slotfase wegviel uit de voorhoede, lag de titel open voor het afscheid nemende Paul Miller Racing, een kans die het trio met beide handen anpakte. Ook Pfaff Motorsports reed een solide laatste race met de Lamborghini en eindigde als vierde, terwijl de Risi Competizione Ferrari de top vijf vervolledigde. Frédéric Vervisch en co in de Ford Multimatic Motorsports Ford Mustang GT3 eindigden hun race op de elfde plaats.

In GTD was het dan weer de Winward Racing Mercedes van Philip Ellis, Russell Ward en Indy Dontje die niet alleen de zege, maar voor het derde jaar op rij ook de titel in de klasse pakte. Al kregen zij het allesbehalve cadeau: halverwege liepen zij een lekke band op, waardoor zij zich weer helemaal naar voren mochten vechten. Dat lukte wonderwel, wat in de slotfase resulteerde in een spannende driestrijd. Daarbij bleef de Zwitser koel om de leiding vast te houden voor de Manthey Porsche van Riccardo Pera, Ryan Hardwick en Morris Schuring, hoewel de Italiaan nog binnen de seconde van de Mercedes finishte. Ook de derde plaats was niet ver weg en ging naar de DXDT Racing Corvette van Salih Yoluç, Mason Filippi en Charlie Eastwood – een unieke prestatie nadat zij in de openingsfase al een stop-and-hold van vijf minuten hadden moeten incasseren. Dit volgde op een incident waarbij de Turkse coureur per ongeluk de technicus had aangereden die de RFID-chips in de banden scant. De Lone Star Racing Mercedes eindigde als vierde, met de Magnus Racing Aston Martin als vijfde over de meet. Jan Heylen en co eindigden met de RS1 Porsche op plaats twaalf.

Ook de zege bij de LMP2's was een straffe prestatie van CrowdStrike Racing by APR. Op een uur en drie kwart van het einde moest de Oreca nog de pits opzoeken na een aanraking met de wagen van Inter Europol Competition, nadat het eerder in de race ook al een drive-through had moeten afwerken en zich reeds had teruggevochten. Een ijzersterke Alex Quinn wist er echter voor te zorgen dat ze hun verloren ronde terugwonnen en tijdens de laatste ronde van pitstops zelfs de leiding konden overnemen. Van daaruit hield Quinn stand om zo samen met George Kurtz en Toby Sowery de zege en tevens de titel in LMP2 te veroveren. Tom Dillmann, Jeremy Clarke en Bijoy Garg van Inter Europol eindigden als tweede, terwijl Era Motorsport met Ferdinand Habsburg, Naveen Rao en Jacob Abel de laagste podiumtrede bezette. De bolides van Tower Motorsports en Pratt Miller Motorsports maakten de top vijf compleet.

Foto's: Porsche AG - IMSA - BMW M Motorsport - Mercedes-AMG Motorsport