Indy 500: Felix Rosenqvist pakt zege na nagelbijtend slot

De 110de editie van de Indianapolis 500 zit erop, en het is Felix Rosenqvist die de Borg-Warner Trophy mocht omhoogsteken en de befaamde melk mocht drinken. De Zweed van Meyer Shank Racing w/ Curb-Agajanian wist zich met een alternatieve strategie naar de kop van het veld te hijsen, waarna twee safety cars in de laatste tien ronden voor extra spanning zorgden. David Malukas (Team Penske) leek de beste papieren in handen te hebben, maar de Amerikaan werd op de meet geklopt. De wedstrijd kende een bijzonder grillig verloop, met conservatieve strategieën, enkele regendruppels die de race tijdelijk stillegden en uiteindelijk een sprint richting de finish.

Van bij de start waren het Alex Palou (Chip Ganassi Racing) en Alexander Rossi (ECR) die de forcing voerden, totdat de eerste full course caution werd bovengehaald in ronde achttien. Dat gebeurde nadat Ryan Hunter-Reay (Arrow McLaren) spinde, waarbij Katherine Legge (HMD Motorsports with A.J. Foyt Racing) moest uitwijken om een frontale crash te vermijden, maar daarbij zelf de controle over haar wagen verloor. Daarmee ging haar plan om vandaag de volle 1100 mijl — de Indianapolis 500 en de Coke 600 in Charlotte — af te werken in rook op. Ook de herstart was van korte duur, want Ed Carpenter (ECR) kwam klem te zitten tussen verschillende wagens en eindigde in de muur.

Vanaf dan volgde een lange stint onder groen, waarin de eerste pitstops zonder onderbreking werden afgewerkt. En toen kwam de kracht van Chip Ganassi Racing naar boven. Scott Dixon wist zich mee vooraan te nestelen en probeerde samen met teamgenoot Palou de wedstrijd in handen te nemen. Maar eens we ronde 91 bereikten, moest de safety car voor een derde keer buitenkomen. Ditmaal vanwege Will Power (Andretti Global). De versnellingsbak van de Australiër lekte vloeistof. Hij kon zijn wagen nog richting de pituitgang sturen, maar maakte vervolgens een spin. Ondertussen moest ook Rossi opgeven nadat zijn wagen, net als vorig jaar, vuur vatte. Ironisch genoeg reed hij met de wagen uit 2025, nadat hij zijn huidige bolide eerder aan diggelen had gereden. Zonder meer leverde hij wel een opmerkelijke prestatie door met bouten in zowel zijn enkel als hand toch aan de start te verschijnen. Maar daarna verschoof de aandacht naar het volgende probleem: de regen.

Er werd regen verwacht in Indianapolis, en na het uitvallen van Power — waarbij verschillende wagens bijna zonder brandstof vielen — bleef het veld achter de safety car rijden totdat de wedstrijdleiding in ronde 107 besloot de rode vlag boven te halen. Op dat moment lag Dixon aan de leiding, en als het van mevrouw Dixon had afgehangen, mocht men meteen afvlaggen. Zodra men voorbij ronde 101 was geraakt, zou de uitslag immers officieel verklaard worden indien er niet meer verder gereden kon worden. Maar haar gebeden werden niet verhoord, want een kwartier later mocht men opnieuw van start gaan. Na twee ronden achter de safety car werd het veld weer losgelaten en nam David Malukas de leiding over. Ook dat duurde echter maar enkele ronden door een nieuwe waarschuwing voor regen, waardoor de safety car opnieuw buitenkwam, al besloot men ditmaal geen rode vlag meer te tonen.

Tien ronden later verscheen de groene vlag opnieuw, om amper vijf seconden later alweer plaats te maken voor geel. Bij de herstart ging Josef Newgarden (Team Penske) te laag, raakte de kerbs en schoot met hoge snelheid de muur in. Een beginnersfout van de tweevoudige winnaar, maar wel eentje die hem een kans op een derde zege kostte. Zeker omdat hij zich tijdens de race al van de 23ste plaats naar de top vijf had opgewerkt. En daarmee kregen we meteen ook het belangrijkste kantelpunt van de wedstrijd.

Een aantal piloten besloot in ronde 131 de pits op te zoeken, onder wie Felix Rosenqvist, Pato O’Ward (Arrow McLaren) en Marcus Armstrong (Meyer Shank Racing w/ Curb-Agajanian). Dankzij die strategie konden zij normaal gezien met nog slechts één pitstop de finish halen, terwijl de rest er twee nodig zou hebben. Maar na een behoudend tempo in de eerste honderd ronden ging het tempo vooraan plots stevig de hoogte in. Palou, Connor Daly (Dreyer & Reinbold Racing) en Scott McLaughlin (Team Penske) overvleugelden Malukas, die van de leiding terugviel naar de zesde plaats. De Amerikaan vocht zich echter terug naar voren en dook in ronde 147 samen met McLaughlin opnieuw de pits in. Palou en Daly volgden twee ronden later, waardoor Rosenqvist en O’Ward plots aan de leiding kwamen. Zij konden hun stint nog wat langer rekken, maar op 37 ronden van het einde moest de Mexicaan als eerste toegeven.

Twee ronden later kwam ook Rosenqvist binnen. Hij sloot opnieuw aan bij het groepje dat na de herstart voor de leiding vocht, maar bevond zich wel nog achter O’Ward. Terwijl de meeste rijders uit die groep vanaf 25 ronden voor het einde opnieuw de pits indoken, begon voor de Arrow McLaren-piloot het grote brandstofrekenen. De Mexicaan zou meer benzine moeten sparen dan de Zweed om de leiding te behouden, maar vijftien ronden voor het einde vloog Rosenqvist voorbij zijn beste vriend. In de achtergrond kwamen Malukas en co wel dichterbij, maar met nog tien ronden te gaan leek dat onvoldoende. Totdat Caio Collet (A.J. Foyt) zwaar crashte in bocht twee en men de wedstrijd voor een tweede keer stillegde.

Ditmaal duurde de onderbreking niet lang en met nog vier ronden te gaan mocht Rosenqvist opnieuw de herstart nemen, met O’Ward in zijn zog. Maar beiden werden meteen voorbijgesneld door Armstrong. Lang duurde dat echter niet, want Mick Schumacher (RLL) raakte de muur, waardoor de safety car opnieuw buitenkwam. Die bleef op de baan tot de laatste ronde inging. Daar gooide Malukas alles in de strijd om de leiding over te nemen, met succes. Achter hem gingen teamgenoten Rosenqvist en Armstrong zij aan zij door de eerste twee bochten. Over and out, zou je denken, maar toch wist Rosenqvist zich los te wrikken van zijn teamgenoot, Malukas opnieuw bij te halen en hem op de meet te kloppen. Daarmee gaat de Zweed de geschiedenisboeken in als de winnaar met het kleinste verschil ooit in de Indy 500: amper 23 duizendsten van een seconde. Het is bovendien pas zijn tweede overwinning in de IndyCar Series, amper twee weken nadat hij voor het eerst vader werd van een dochter.

Malukas, die ontroostbaar was na de race, moest tevreden zijn met de tweede plaats, terwijl McLaughlin — na zijn opgave nog voor de race vorig jaar goed en wel begonnen was — nu als derde over de meet kwam. O’Ward eindigde als vierde, met Armstrong die in de laatste rechte lijn nog helemaal terugviel naar de vijfde plaats. Rinus “Veekay” van Kalmthout (Juncos Hollinger) eindigde als zesde, voor kampioenschapsleider Palou. Santino Ferrucci (A.J. Foyt), Romain Grosjean (A.J. Foyt) en Takuma Sato (RLL) maakten de top tien compleet.