WRC: De vijf beste rally's van 2025

5. Rally van Portugal

Tänak legde zich echter niet neer bij de situatie en reed op de korte slotdag nog bijna een halve minuut dicht op Sébastien Ogier, de uiteindelijke winnaar. Het was een geweldige remonte die uiteindelijk niet beloond werd. In Sardinië kwam hij weer een achttal tellen tekort, maar in Griekenland was het wel prijs. Het zou de enige overwinning blijven voor Tänak in 2025.
Terwijl Tänak zich toch nog even kwam mengen in het titeldebat, werd ook duidelijk dat Sébastien Ogier méér dan zomaar een bijrol zou spelen.
4. Rally Islas Canarias

Toyota Gazoo Racing daarentegen was helemaal klaar en absoluut oppermachtig. Ze hadden zomaar vijf wagens in de top vijf kunnen plaatsen, maar Sami Pajari haalde de finish niet, waardoor alsnog een Hyundai in de top vijf terechtkwam. De meest dominante in dit verhaal was zonder meer Kalle Rovanperä. De Fin reed al bij al een wisselvallig seizoen, maar wat hij daar uit zijn mouw toverde was fors en straf, zeker tegenover Sébastien Ogier.
Dat weekend werd het WRC een eenwagenskampioenschap, en dat was pijnlijk om aan te zien voor de toeschouwers, maar je moet ook respect hebben voor de manier waarop Toyota Gazoo de zaken heeft aangepakt.
3. Rally van Estland

Elfyn Evans en Kalle Rovanperä kwamen nooit echt in het stuk voor, na een moeilijke openingsdag, wat plots ruimte liet voor de Hyundai's. Hyundai zette twee i20's op het eindpodium, en collectief was dit misschien wel de beste rally van het jaar voor de troepen van Cyril Abiteboul, maar uiteraard waren alle ogen gericht naar de rookie die de monden liet openvallen. Solberg versierde meteen zijn zitje voor 2026, en mag meteen tot de outsiders worden gerekend voor de titel.
2. Rally van Zweden

Evans zou de buit binnenhalen en die lijn doortrekken naar Kenya, waar hij ook won. Toen al was duidelijk dat Evans het hele jaar zou meespelen voor de titel... Maar die onvermijdelijke Fransman kwam helemaal op het einde van 2025 alsnog piepen.
1. Rally van Saoedi-Arabië

De strijd om de overwinning was geweldig, met maar liefst zes leiderswissels, waarvan vijf verschillende namen. Het virtuele podium werd ook ruime tijd bezet door de youngsters (als we de 30-jarige Adrien Fourmaux daar nog mogen bij rekenen). Dat de eindwinst uiteindelijk naar een ervaren rijder ging, en dan nog een Belg, maakte het mooi af, al hadden we Martins Sesks, Sami Pajari en Fourmaux uiteraard een eerste zege gegund. Neuville spoelde een rotseizoen door, en bezorgde de Belgen eindelijk nog eens reden om te kirren van plezier.
En dan hebben we het nog niet over de titelstrijd gehad. Rovanperä, Ogier en Evans mochten onderling uitmaken wie de titel zou pakken. De Fin zat meteen in een lastig parket. Hij had namelijk een overwinning nodig om mee te spelen, maar het werd snel duidelijk dat hij zelfs niet voor het podium zou kunnen strijden. De afscheidnemende Fin speelde dan maar een andere rol, die van scheidsrechter in het duel Ogier-Evans. De Fransman had constant het mentale overwicht en een betere startpositie, waardoor op zaterdagavond al duidelijk was dat hij de favorietenrol droeg. Met één welgemikte aanval op zondag sloeg hij Evans in de touwen. Ogier is en blijft daarin een meester.
Niets lag echter in een definitieve plooi op de Power Stage. Zelfs Fourmaux en Neuville hadden Evans nog een dienst kunnen bewijzen, maar dat bleek niet meer nodig. Evans deed nog een alles-of-nietspoging, maar Ogier neutraliseerde vakkundig die laatste aanval. Titel nummer 9 dus voor Ogier.
Voor de sport een bittere 9, want het is aan een leek moeilijk uit te leggen hoe een 41-jarige kampioen kan worden met een beperkt programma. Die 41-jarige zorgde hoe dan ook voor een geweldige apotheose.
Foto's: Davy Degryse - RIP, Hyundai Motorsport & Toyota Gazoo
Tweet





























Gilles Thiers